No se si son los aires de Vilanova de Arousa, el hecho de estar casado, la edad... pero Calixto nos está sorprendiendo cada día más. Resulta que ahora se le da por escribir; me acaba de enviar este breve, pero interesante "artículo" sobre su Montesa:
Mañá, día 13 de decembro fai 5 anos que a Montesa está nas nosas mans. Falo en plural, porque o mérito de conseguila e tela tal e como a temos agora non é só meu, senon dunha xente que axuda; e nos axuda para poder ser unha gran familia. Esta moto, é a primeira “grande” da Peña (recórdovos que antes foron o Vespino e a Torrot).
A verdade é que no momento que decidín comprar unha moto antiga, o modelo daba igual, o importante era precisamente ter unha “antiga”. Na primeira casa que visitei había unha MV, na segunda unha Bultaco, na terceira unha Cofersa… pero ninguén vendía. Estou por apostar que, todas esas motos, aínda hoxe están alí, no olvido. Un día xa medio desanimado, apareceu esta Montesa en bastante bo estado e compreina sin pensalo.
Ó pouco tempo restaurámola Suso e máis eu ás noites, botando ata unhas horas inapropiadas para un home casado, tanto é así que non sei como Eva non o botou da casa. Eu ainda estaba solteiro (e qué ben) por esos días.
O resultado foi moi bo e a Comando xa leva un montón de kilometros ó lombo, tendo como única avería o piñon da cuarta, ó que lle rompeu un dente. Á parte deso deume, dame e seguirá dándome grandes satisfaccións. Xa fixen con ela o Camiño de Santiago, e espero, neste próximo ano, facer a volta a Galicia, á parte das salidas e concentracións habituais.
A verdade é que no momento que decidín comprar unha moto antiga, o modelo daba igual, o importante era precisamente ter unha “antiga”. Na primeira casa que visitei había unha MV, na segunda unha Bultaco, na terceira unha Cofersa… pero ninguén vendía. Estou por apostar que, todas esas motos, aínda hoxe están alí, no olvido. Un día xa medio desanimado, apareceu esta Montesa en bastante bo estado e compreina sin pensalo.
Ó pouco tempo restaurámola Suso e máis eu ás noites, botando ata unhas horas inapropiadas para un home casado, tanto é así que non sei como Eva non o botou da casa. Eu ainda estaba solteiro (e qué ben) por esos días.
O resultado foi moi bo e a Comando xa leva un montón de kilometros ó lombo, tendo como única avería o piñon da cuarta, ó que lle rompeu un dente. Á parte deso deume, dame e seguirá dándome grandes satisfaccións. Xa fixen con ela o Camiño de Santiago, e espero, neste próximo ano, facer a volta a Galicia, á parte das salidas e concentracións habituais.
Un saúdo e a queimar roda.
Calixto Padín.
Aquí os mostramos el antes y el después
